De sectie Arbeids- en organisatiepsychologie van het NIP organiseert jaarlijks een Diner Pensant voor hun hoogleraren en hoofddocenten. Ze hebben mij gevraagd om tussen het voor- en het hoofdgerecht iets te vertellen over impact.

Dat vind ik een erg aardige uitdaging.

Ik begrijp dat de sectie de impact van de arbeids- en organisatiepsychologie tracht te vergroten. Ik wil een paar van mijn zorgen met hun delen over drie discutabele vooronderstellingen die wellicht schuilgaan achter hun ambitie. Ten eerste versterkt het nadenken over ‘impact’ een causale duiding van betekenis of relevantie, en het is de vraag of dat de bedoeling is. Ten tweede impliceert ‘impact’ een arbeidsdeling die om een kennisketen vraagt – maar of zo’n kennisketen bestaat, of zelfs maar denkbaar is, is de vraag. En als we, ten derde, deze bedenkingen opvatten als een uitnodiging om bruggen te bouwen, bekrachtigen we precies daarmee de kloof tussen enerzijds de wetenschappelijke praktijk en anderzijds de praktijk van arbeid en organisatie.