De Vereniging tot Bevordering van de Studie der Pedagogiek bestaat 100 jaar en daarom vieren ze feest met een congres. Ze hebben mij gevraagd het congres met een laatste keynote af te sluiten.

Dat doe ik graag, juist omdat ik zo gecharmeerd ben van de oorspronkelijk Griekse betekenis van het woord ‘pedagoog’: een slaaf die meeloopt.

In het oude Griekenland was een pedagoog een slaaf die een meeloper was: hij begeleidde welgestelde kinderen van en naar school. Dit oorspronkelijke beeld van de pedagoog is ook voor de pedagogen van de 21e eeuw van grote betekenis, zoals ik in deze afsluitende keynote zal betogen. Dat vraagt om een analyse van het begrip “slaaf”, maar vooral ook om een analyse van wat het betekent om een “meeloper” te zijn. Wat doe je als pedagoog, als ouder of leerkracht, maar ook als kind, jongere of leerling als je meeloopt? Wat doe je als je samen wandelt? En wat betekent dit voor onze wederzijdse verantwoordelijkheden, voor onze motivatie, voor de weg en voor de bestemming? Op deze vragen valt een heel verhelderend licht te schijnen vanuit dat oude beeld van die slaaf die meeloopt.